Uitgelicht

In de rubriek Tegendraads neemt columnist Linkmichel misstanden op de korrel. Overeenkomsten met bestaande personen en situaties zijn louter toeval.

Lak

Het is waar gebeurd en heet van de naald. Of vers van de pers, wat u wilt. een Leiderdorps dametje laat op een kalme zondagmiddag haar hond uit. Aan de rand van het plantsoen doet het beest zijn behoefte. Hoopvol denk ik nog: doet ze het wel of doet ze het niet. Mis poes! De dampende drol blijft onaangeroerd liggen in het gras. Ik slik een keer en kijk de ander kant op.

Wegkijken, zo zou een altijd zwartgallige politicus met een witte kuif mijn gedrag noemen. En gelijk heeft hij, want ik kijk letterlijk weg van de bruine derrie. Trots op die reflex ben ik niet, maar anders dan mijn denkbeeldige criticaster gebruik ik tijdens het wegkijken mijn brein. Wat stoort mij aan die onverstoorbare bejaarde? Zij geeft haar hond alle ruimte en is daarbij te beroerd om zijn keutels met een van overheidswege verstrekte plastic handschoen in een van overheidswege geplaatste hondenafvalbak te deponeren. Nou en? Hondenpoep is toch geen delict? Ik ken wel ergere misstanden, ook in Leiderdorp.

Als mijn grijze hersencellen op volle toeren draaien, besef ik waar ‘em de kneep zit. Deze vrouw heeft lak aan alles en iedereen: aan het groene plantsoen, aan loslopende kinderen, aan een toevallig passerende wegkijker. Als haar hond zijn boodschap maar kwijt kan, dan is de middag geslaagd.

Nu slaat mijn fantasie op hol. Ik zie deze onaangepaste vrouw het stembureau binnenstappen. Op hetzelfde ogenblik dat haar aangelijnde hond buiten de entree bevuilt, zoekt zij met haar rode potlood naar de donkerbruinste partij. Naar de beweging die anderen opzadelen met hun drek en drab. Ik geloof nooit dat zij dan bij de Partij voor de Dieren uitkomt, laat staan bij GroenLinks. Naarstig zoekt zij naar de lijst met de naam Lak Aan De Rest. Als zij die niet vindt, kiest zij allicht voor lak in mijn haar. Want beide lijsten hebben duidelijke raakvlakken.

Had ik haar stemgedrag kunnen beïnvloeden? Ongetwijfeld. Ik had niet moeten wegkijken, maar het oudje met haar neus op de feiten moeten drukken. Wat zeg ik: in de feiten. Met een gratis stemadvies: Klaver, mevrouw, ruikt lekkerder.

Linkmichel